Μην τον κοιτάς έτσι,μην τον φοβάσαι. Δεν είναι τρελλός. Μια στο τόσο, αυτός ο βρώμικος κόσμος γεννά καθαρές ψυχές. Σε αυτόν τον κόσμο όπου οι μανάδες μαθαίνουν στα παιδιά τους πως το χρήμα είναι πιο σημαντικό από την αγάπη αυτός είναι ένας εξώριστος βασιλιάς. Ένας ονειροπόλος που γεννήθηκε στον λάθος τόπο, την λάθος στιγμή.

Πεταμένος ανάμεσα σε άγρια θηρεία, κρύβεται μέσα σε δρομάκια,χώνεται στο δωμάτιο του και αγκαλιά με ένα μπουκάλι, προσπαθεί να θυμηθεί που έφταιξε, παλεύει  να καταλάβει ποιός τελικά κάνει λάθος.

Ψάχνει τον δρόμο και όμως νιώθει σαν να περιπλανιέται μέσα σε μια ατελείωτη έρημο. Δεν είναι κανένας εκεί και όμως έχει πολυκοσμία. Ένας πολύβουος όχλος άπο ανθρωπόμορφα ρομπότ, σύγχρονοι σκλάβοι, πρωταγωνιστές ενός τρομακτικού παραμυθιού. Δεν έχει μάγους και όμορφες πριγκίπισες εδώ. Στην ιστοριούλα αυτή, το χρήμα είναι ο θεός και όποιος το υπηρετεί με το περισσότερο πάθος, μένει ζωντανός και ζεί αυτός καλά και εμείς μεσα στα σκατά.

Για αυτό σου λέω, δεν είναι τρελός, απλά άτυχος. Ενας βρώκιμος αλήτης καθισμένος στην γωνιά του είναι. Πίσω του ανεμίζει μια πολύχρωμη σημαία. Σε αυτόν τον ασπρόμαυρο κόσμο, η σημαία αυτή, είναι που  διατηρεί ζωντανά τα όνειρα του. Την κρατάει στα χέρια του και περιπλανιέται ανάμεσα στον κόσμο, ένας Δον Κιχώτης δίχως ακόλουθο.Ένας τρελλός,βουτηγμένος στην λογική. Μια καθαρή ψυχή.

Advertisements

Ένα παράθυρο. Μιά ολόκληρη ζωή χωμένη στο περιεχόμενο του.

Πάνω στον ξύλινο φράχτη χόρευαν παιδικές ξέγνιαστες φιγούρες.

Στα κλαδιά του δένδρου, οι έρωτες που σαν φύλλα πέταξαν μακριά.

Πάνω στο βρεγμένο καλοκαιρινό τραπέζι,κουβέντες,συζητήσεις με φίλους.

Κάτω στο χώμα η αγάπη και το πάθος των ξέφρενων νυχτών.

Όλη η ζωή εκεί, να χορέυει σε κάποιον άγνωστο ρυθμό.Μαγευτικό.

Ηρέμησε, χαμογέλασε και έκλεισε τα ματια.

Τάξιδεψε σαν πουλί πάνω απο λειβάδια εικόνων και αναμνήσεων.

Λησμόνησε πρόσωπα και στιγμές.

Ένιωσε ζεστασιά.

Το παράθυρο.

Γεμάτο ήλιο.

Οι ακτίνες, του, δρόμοι για νέες εικόνες, νέους έρωτες και φρέσκες κουβέντες.

Το πρίν και το τώρα, σε απόσταση αναπνοής.

Καληνύχτησε το χθές και έτρεξε έξω,  έτρεξε να βρεί το τώρα.

Cuff.

Σφαλιάρα…Δυνατή.

Τι περίμενες?

Τι περίμενα?

Να καταλάβεις, αν έπρεπε να τα λέω όλα θα περιτριγυριζόμουν από καθυστερημένα κολεγιόπαιδα.

Πάρε φόρα μαλάκα και κουτούλα τώρα. Πρέπει να ματώσεις, να πονέσεις, να κλάψεις και μετά με την αφέλεια μικρού παιδιού,

βάρα μια ένεση εγωισμού και σήκω στα πόδια σου. Θα γονατίσεις ξανά,στανταράκι. Έτσι πρέπει να γίνει όμως.

Ο καθρέφτης ξεθόλωνε σιγά σιγά αποκαλύπτοντας αργά αργά, σχεδόν βασανιστικά το άθλιο πρόσωπο του.

Ο μονόλογος κόπηκε ξαφνικά. Ήταν σαν να έβλεπε πρωτη φορά την μούρη του. Την άσχημη και βρωμερή βιτρίνα της ψυχής του.

Δάκρυα βρέχαν τα μούσια του. Πόσο γελοία εικόνα. Έκλαιγε σαν  μικρό παιδί, κλεισμένος μέσα σε 5 τετραγωνικά έβρισκε τον εαυτό του. Αυτό το φοβισμένο παιδί που βιάστηκε να μεγαλώσει.

Δεν μπορούσε να καταλάβει από που ερχόταν ο πόνος. Γιατί έκλαιγε?

Ήταν κοκκινισμένος, η φλέβα στο κούτελο έτοιμη να εκραγεί…Ξαφνικά ο πόνος έδωσε την θέση του στην αηδία.

Πόσο μαλάκας ένιωθε….

Πόσο μόνος…

Πόσο γελοίος…

Μπαμ! Έσκασε…Αδρεναλίνη πλυμμήρισε το σάπιο του κορμί.

Πάει και η αηδεία, ώρα για τον γαμιά των αισθημάτων, τον man, τον ένα και μοναδικό…ΕΓΩΙΣΜΟ!

Άντε ρε γαμήσου που θα κάτσω να σκάσω κιόλας,Με την καριόλα. Την μαλάκω, δεν καταλαβαίνει τίποτα. Ρε δεν κάνει για μένα.

Βγήκε απο το μπάνιο, διασχίζοντας τον διάδρομο ένιωθε όλο και πιο  δυνατός.

Ντύθηκε, έβαλε τα καλύτερα του, ήθελε να βγεί και να τα γαμήσει όλα!Είχε ξαναγεννηθεί απο τις στάχτες του.Δεν την είχε πια ανάγκη, δεν θα άφηνε ποτέ ξανά την στεναχώρια να περάσει το κατώφλι του μυαλού του.

Βγήκε στον δρόμο και ένιωθε σαν να πετάει, καινούριος, αέρινος, γαμηστερός…

Τα ακουστικά παίρνουν την θέση τους, πρώτο κομμάτι, κάβλα!Τον απογειώνει, ρε πούστη, τι μαλάκας είμαι που έκλαιγα σαν πουστράκι για το μουνί.

Δεύτερο κομμάτι,το δικό της.Δεν πρόλαβε καν να το σκεφτεί, δάκρυα έβρεχαν τα μούσια του.

CAPITAL

ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ,ΕΧΕΙΣ ΦΤΑΣΕΙ ΚΑΙΡΟ ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ 0 Κ ΛΕΣ ΑΣ ΜΗΝ ΤΟ ΦΩΝΑΞΩ,ΘΑ ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΩ ΜΟΝΟΣ.

ΑΝ ΠΑΛΙ ΔΕΝ ΤΑ ΒΓΑΖΩ ΠΕΡΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΩΝ ΑΥΤΗ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ,ΔΕΝ ΘΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ.
ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΟΣ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ ΒΛΑΚΑ,ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΑΠΛΑ ΝΑ ΤΗΝ ΑΦΗΣΕΙΣ,ΦΑΕ ΤΑ ΣΚΑΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΜΕΛΩΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΕΣ
Κ ΑΦΗΣΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΝΑ ΤΣΟΥΛΗΣΟΥΝ.ΤΙ ΗΘΕΛΕΣ ΛΟΙΠΟΝ,ΠΑΡΑΚΑΛΙΑ?ΑΓΑΠΕΣ?ΦΡΟΥΦΡΟΥ?ΣΥΝΤΡΟΦΟ?ΕΡΩΤΑ?ΣΤΗΡΙΓΜΑ?ΤΙ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ?ΠΙΣΤΕΨΕΣ ΠΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΡΕΣΤΟΣ ΣΕ ΧΥΔΑΙΟ ΒΑΘΜΟ,ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΡΚΕΤΟΣ,ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΤΗΣ ΠΡΕΠΕΙ,Ο ΣΩΣΤΟΣ ΤΕΛΟΣΠΑΝΤΩΝ,ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΤΕΛΕΙΑ.ΔΟΥΛΕΙΕΣ,ΣΠΙΤΙΑ,ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ.ΕΣΥ ΔΕΝ ΗΣΟΥΝ ΑΡΚΕΤΟΣ,ΑΠΕΤΥΧΕΣ.ΔΕΝ ΗΣΟΥΝ  ΑΡΚΕΤΑ ΕΞΥΠΝΟΣ,ΑΡΚΕΤΑ ΩΡΙΜΟΣ,ΟΣΟ ΠΡΕΠΕΙ ΤΡΕΛΛΟΣ,ΟΧΙ ΤΟΣΟ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΣ,ΚΑΘΟΛΟΥ ΧΙΟΥΜΟΡ,ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΓΕΛΑ?
ΕΓΙΝΕ ΡΟΜΠΟΤ ΓΕΜΑΤΟ ΣΚΑΤΑ.
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΝΑΣ ΚΑΤΟΙΚΟΣ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΥ ΧΩΡΙΟΥ.ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ.Ο ΑΛΛΟΣ ΤΙΣ ΠΟΛΥ ΚΑΛΕΣ ΜΕΡΕΣ ΑΠΛΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΧΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΕΙ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΛΑΙΕΙ ΧΩΜΕΝΟΣ ΜΟΝΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΓΩΝΙΑ.ΜΟΝΟΣ.

Die motherfucker!

Ψάχνω και ψάχνω και ψάχνω,εντάξει καλές ιστοριούλες είναι αλλά… 

Ο εγκεφαλάκος μου δεν μοιάζει έτοιμος να εκραγεί.

Θέλω μπομπέτα,νταν,μπικι μπικι ρε παιδί μου.
Κάπου στα 15 έσκασε ο Hank και κάτι κατάφερε…
Ύστερα ο Hunter και μαζί του έφερε και κανά 2 ακόμα…
 
Το περίεργο είναι πως ξέχασα την πόρτα ανοιχτή και μπούκαρες.
Μαλάκα,από τους τρείς μόνο εσύ ζεις.

I dont know…

Δεν ξέρω,όχι σοβαρά δεν ξέρω,δεν γνωρίζω ρε παιδί μου.

Τι θέλω να γίνω;Μπα δεν ξέρω…

Αν είμαι χαρούμενος;Τσού

Αν σάγαπω;Ούτε αυτό το γνωρίζω…

Αν μου αρέσει η φάση;Ρε λέμε δεν ξέρω.

Βουλωσέ το,αν εσύ ξέρεις, πάρε με απο το χέρι και οδήγησε με,μην μου σαπίζεις το μυαλό με τις ανούσιες μαλακίες σου.Θα μου πεις εγώ ξεχυλίζω από σοφία και σοβαρότητα;Όχι ρε μπινε αλλά τουλαχιστον δεν προσπαθω 24 ώρες το 24ωρο να προσηλυτίσω κόσμο στην αηδιαστικη κοσμοθεωρία που έχω για την γαμημένη την ζωή.

Κουράστηκα τόσα χρόνια να έρχομαι αντιμέτωπος με τις κουραστικές σου ερωτήσεις. Από όταν είχα 1 μέτρο ύψος, άχρηστα ερωτήματα βασανίζουν το μικρό μου μυαλουδάκι. Ερωτήματα αναπάντητα που μοναδικό αποτέλεσμα έχουν να με κάνουν να νιώθω άχρηστος που δεν μπορώ να βρώ κάποια απάντηση.

Τι σε νοιάζει ρε πούστη;Μήπως φταίνε τα “θεόσταλτα” βιβλιαράκια  ( βλέπε καινή διαθήκη,βίβλο!) που σου πλασάρει χρόνια τώρα η γιαγιά σου και στις σελίδες τους μιλάνε για ανθρωπάκια που ξεπερνούν την προσωπική τους μιζέρια, κρυφοκοιτάντας την κατάντια του γείτονα;Ξέρεις τι εννόω…Αχ δόξα τον θεό που τουλάχιστον έχουμε λεφτάκια να πάρουμε και μια μερσέντα,κοίτα τον μαλάκα τον απέναντι που κυκλοφορεί ακόμα με το αμάξι που του άφησε ο πατέρας του πριν καμια 15ετία….

Μαλάκα, άχρηστε…

Πολύ θα γούσταρα να σε φτύσω μες στην μάπα.

Μαζευτήκατε όλοι μαζί,κράξατε τον διπλανό σας,παίξατε και μια παρτίδα τάβλι και όλα καλά.

Σε κοιτάζω από το απέναντι τραπέζι και καρφώνω τα χέρια μου στην καρέκλα προκειμένου να μην σου ορμήξω σαν λυσσασμένο κωπρόσκυλο.

Η πλάκα είναι πως εσύ είσαι αυτός που με κοιτάς με απέχθεια,σου μοιάζουν δεύτερα τα ρούχα μου, βρώμικα τα μαλιά μου, στα μάτια σου είμαι ένας άχρηστος αλήτης.

Πόσο τυχερός μπόρει να νιώθω που δεν είμαι εσύ,που δεν ξέρω, πόσο χαρούμενος μπορεί να είμαι που η μήτρα της μάνας μου φιλοξένησε άνθρωπο και όχι ενα βρωμερό κουράδι που ήρθε στην ζωή απλά για να φάει,να χέσει,να κοιμηθεί και να πεθάνει,πούλο μαλάκα…

Μείνε εκέι να με χαζέυεις ενώ η γκομενά σου ψάχνει τον επόμενο φραγκάτο μαλάκα  που θα ξεζουμήσει…

Μην ανησυχείς,γεμάτο πουτανάκια είναι οι δρόμοι,ειδικά αυτοί που κυκλοφορείς εσύ,έλα αφού ξέρεις. Αλίμονο σε μάς που ζούμε στο σκοτάδι. Για αυτό μαλάκα συνέχισε το δρόμο σου στην μυρωδάτη ζωή που κληρονόμησες και άσε με έμενα να τριγυρνάω με άλλους άλητες στα βρώμικα σοκάκια της πόλης…Α και μην με ξαναρωτήσεις τίποτα,είπαμε,εγώ δεν ξέρω…

 

Against All

ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ?ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΩ?ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΓΙΑ ΕΔΩ…ΟΛΑ ΜΟΥ ΜΥΡΙΖΟΥΝ,ΟΛΑ ΜΟΥ ΒΡΩΜΑΝΕ.

ΔΗΘΕΝ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ,ΔΗΘΕΝ ΖΩΕΣ ΚΑΙ ΔΗΘΕΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.ΣΚΥΘΡΩΠΑ ΡΟΜΠΟΤΑΚΙΑ,ΣΚΛΑΒΟΙ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ.

ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΕΝΗΛΙΚΑ ΨΑΧΝΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΗΝ ΧΑΜΕΝΗ ΤΟΥ ΑΘΟΩΤΗΤΑ ΣΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΑΛΛΩΝ.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΟΜΩΣ,ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΑ ΣΤΟΝ ΒΡΩΜΙΚΟ ΒΟΘΡΟ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥΣ.

ΠΑΝΙΚΟΒΛΗΜΕΝΟΙ ΥΠΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΤΑΠΑΤΟΥΝ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΓΙΑ ΛΙΓΑ ΛΕΦΤΑ,ΓΙΑ ΛΙΓΗ ΑΚΟΜΑ ΓΗ,ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΑ ΤΟΥΒΛΑ Η ΓΙΑ ΔΥΟ ΒΥΖΙΑ…

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ…ΧΡΗΜΑ,ΜΟΥΝΙ ΚΑΙ ΔΟΞΑ.

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ ΑΛΛΟ.ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ ΤΟΝ ΤΡΕΛΟ ΠΟΥ ΚΡΥΒΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ?

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΦΩΝΑΖΩ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ ΣΕ ΟΛΟΥΣ?

ΠΟΙΟΝ ΛΥΠΑΜΑΙ?ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΛΕΙΨΩ?ΠΟΥΛΟ ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΟΝ ΑΓΝΟΩ?

ΑΚΟΜΑ ΠΙΣΤΕΥΩ,ΔΙΝΩ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ.ΜΑΛΛΟΝ ΜΕΤΡΑΩ ΤΙΣ ΑΝΤΟΧΕΣ ΜΟΥ.ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΩ ΑΡΑΓΕ?

ΠΟΣΕΣ ΝΑ ΠΩ ΤΙ ΜΑΛΑΚΙΑ ΕΚΑΝΑ?

ΚΑΙ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΩ ΡΕ ΜΙΚΡΕ?ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΑΛΛΟ Η ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΑ ΣΤΑ ΣΚΑΤΑ?ΑΝ ΕΙΧΑ ΔΕΙ 5-6 ΑΚΟΜΑ ΤΑΙΝΙΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

ΜΠΟΡΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΑ ΠΩΣ ΕΙΜΑΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΣ.ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΖΩΟ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ??ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ.ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΓΙΑ ΠΑΡΤΥ ΜΑΣ ΡΕ.

ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΠΟΥ ΕΓΩ ΚΑΙ ΕΣΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΙΔΙΟ.ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΓΕΝΝΙΟΜΟΥΝ ΕΝΑΣ ΑΛΗΤΗΣ ΣΚΥΛΟΣ.ΜΟΝΟΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΠΕΡΙΠΛΑΝΙΕΜΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΕΛΑΩ ΜΕ ΤΑ ΚΑΜΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.ΜΕ ΤΙΣ ΡΗΧΕΣ ΤΟΥΣ ΨΥΧΕΣ,ΜΕ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΤΟΥΣ ΘΕΛΩ.ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ?Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ?Η ΓΑΜΗΜΕΝΗ Η ΑΓΑΠΗ??

ΟΛΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΘΗΚΑΝ ΣΕ ΛΟΓΙΚΗ.Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΨΕΜΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ.Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΤΑ ΘΕΛΩ ΟΛΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΙ Ο ΔΙΠΛΑ.

ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ,ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΔΩΣΕΙΣ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΑΦΗΣΕΙΣ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ?ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΑΓΕ ΚΑΠΟΙΟΣ?

ΑΡΧΙΔΙΑ.ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΜΕ ΟΛΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΨΥΧΩΝ.ΜΕ ΚΟΙΤΑΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ,ΑΡΑΔΙΑΖΕΙΣ ΤΑ ΒΡΩΜΙΚΑ ΛΟΓΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΕΙΣ ΝΑ ΣΕ ΠΙΣΤΕΨΩ.

Κ ΕΓΩ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΡΟΜΠΟΤ ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ ΝΑ ΜΗΝ ΠΟΝΑΩ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΝ.ΣΟΥ ΧΑΙΔΕΥΩ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΕΝΩ ΓΝΩΡΙΖΩ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ

ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΜΟΥΦΑΣ ΣΟΥ.ΤΗΝ ΜΑΥΡΙΛΑ ΤΟΥ ΨΕΜΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΙΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ ΧΕΙΛΟΙ ΣΟΥ.

ΟΜΟΡΦΑ ΠΡΟΣΩΠΑ,ΚΑΛΟΣΧΗΜΑΤΙΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΟΙ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΤΙ?ΕΝΑΣ ΒΟΘΡΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΣ ΚΟΥΡΑΔΕΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ.

ΣΑΠΙΛΑ ΚΑΙ ΒΡΩΜΑ.ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΟΝΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΜΕ ΕΝΑ ΦΤΥΑΡΙ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΩ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ.

ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΡΩ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΩ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ?

ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΤΥΦΛΟΙ.ΜΕ ΚΟΙΤΟΥΝ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΑΓΝΟΟΥΝ ΤΗΝ ΑΗΔΕΙΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ.

ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ.

ΑΝ ΜΕ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΘΑ ΔΕΙΣ ΤΑ ΣΚΑΤΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ ΕΓΩ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΕΧΕΙΣ ΜΑΛΑΚΑ.

ΚΑΤΣΕ ΖΗΣΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ.ΠΩΣ ΓΑΜΑΣ ΚΑΙ ΔΕΡΝΕΙΣ.

ΠΕΡΠΑΤΑΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙΣ ΜΑΛΑΚΑ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΟΣ ΣΤΑ ΣΚΑΤΑ.

ΦΟΡΑΣ ΓΑΜΗΣΤΕΡΑ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΠΟΥ ΑΡΜΟΖΟΥΝ ΣΕ ΔΥΟ ΠΑΝΤΖΑΚΙΑ.ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΠΩΣ ΓΑΜΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΚΑΝ ΚΑΒΛΙ.

ΤΑ ΕΧΑΣΕΣ ΟΛΑ ΟΤΑΝ ΕΙΠΕΣ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΨΕΜΜΑΤΑ ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ.

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΜΑΡΤΙΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΑΠΡΑΞΕΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.ΝΑ ΠΕΙ ΨΕΜΜΑΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥ ΑΛΛΟΥ.

ΚΟΙΤΑ ΤΟ ΠΑΤΩΜΑ ΚΑΙ ΠΕΣΤΑ ΡΕ ΚΑΡΙΟΛΗ.ΜΗΝ ΒΡΩΜΙΖΕΙΣ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΜΟΥ ΧΑΡΙΖΟΝΤΑΣ ΜΟΥ ΤΗΝ ΒΡΩΜΕΡΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΣΟΥ.

Image