I dont know…

Δεν ξέρω,όχι σοβαρά δεν ξέρω,δεν γνωρίζω ρε παιδί μου.

Τι θέλω να γίνω;Μπα δεν ξέρω…

Αν είμαι χαρούμενος;Τσού

Αν σάγαπω;Ούτε αυτό το γνωρίζω…

Αν μου αρέσει η φάση;Ρε λέμε δεν ξέρω.

Βουλωσέ το,αν εσύ ξέρεις, πάρε με απο το χέρι και οδήγησε με,μην μου σαπίζεις το μυαλό με τις ανούσιες μαλακίες σου.Θα μου πεις εγώ ξεχυλίζω από σοφία και σοβαρότητα;Όχι ρε μπινε αλλά τουλαχιστον δεν προσπαθω 24 ώρες το 24ωρο να προσηλυτίσω κόσμο στην αηδιαστικη κοσμοθεωρία που έχω για την γαμημένη την ζωή.

Κουράστηκα τόσα χρόνια να έρχομαι αντιμέτωπος με τις κουραστικές σου ερωτήσεις. Από όταν είχα 1 μέτρο ύψος, άχρηστα ερωτήματα βασανίζουν το μικρό μου μυαλουδάκι. Ερωτήματα αναπάντητα που μοναδικό αποτέλεσμα έχουν να με κάνουν να νιώθω άχρηστος που δεν μπορώ να βρώ κάποια απάντηση.

Τι σε νοιάζει ρε πούστη;Μήπως φταίνε τα “θεόσταλτα” βιβλιαράκια  ( βλέπε καινή διαθήκη,βίβλο!) που σου πλασάρει χρόνια τώρα η γιαγιά σου και στις σελίδες τους μιλάνε για ανθρωπάκια που ξεπερνούν την προσωπική τους μιζέρια, κρυφοκοιτάντας την κατάντια του γείτονα;Ξέρεις τι εννόω…Αχ δόξα τον θεό που τουλάχιστον έχουμε λεφτάκια να πάρουμε και μια μερσέντα,κοίτα τον μαλάκα τον απέναντι που κυκλοφορεί ακόμα με το αμάξι που του άφησε ο πατέρας του πριν καμια 15ετία….

Μαλάκα, άχρηστε…

Πολύ θα γούσταρα να σε φτύσω μες στην μάπα.

Μαζευτήκατε όλοι μαζί,κράξατε τον διπλανό σας,παίξατε και μια παρτίδα τάβλι και όλα καλά.

Σε κοιτάζω από το απέναντι τραπέζι και καρφώνω τα χέρια μου στην καρέκλα προκειμένου να μην σου ορμήξω σαν λυσσασμένο κωπρόσκυλο.

Η πλάκα είναι πως εσύ είσαι αυτός που με κοιτάς με απέχθεια,σου μοιάζουν δεύτερα τα ρούχα μου, βρώμικα τα μαλιά μου, στα μάτια σου είμαι ένας άχρηστος αλήτης.

Πόσο τυχερός μπόρει να νιώθω που δεν είμαι εσύ,που δεν ξέρω, πόσο χαρούμενος μπορεί να είμαι που η μήτρα της μάνας μου φιλοξένησε άνθρωπο και όχι ενα βρωμερό κουράδι που ήρθε στην ζωή απλά για να φάει,να χέσει,να κοιμηθεί και να πεθάνει,πούλο μαλάκα…

Μείνε εκέι να με χαζέυεις ενώ η γκομενά σου ψάχνει τον επόμενο φραγκάτο μαλάκα  που θα ξεζουμήσει…

Μην ανησυχείς,γεμάτο πουτανάκια είναι οι δρόμοι,ειδικά αυτοί που κυκλοφορείς εσύ,έλα αφού ξέρεις. Αλίμονο σε μάς που ζούμε στο σκοτάδι. Για αυτό μαλάκα συνέχισε το δρόμο σου στην μυρωδάτη ζωή που κληρονόμησες και άσε με έμενα να τριγυρνάω με άλλους άλητες στα βρώμικα σοκάκια της πόλης…Α και μην με ξαναρωτήσεις τίποτα,είπαμε,εγώ δεν ξέρω…

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s