Ένα παράθυρο. Μιά ολόκληρη ζωή χωμένη στο περιεχόμενο του.

Πάνω στον ξύλινο φράχτη χόρευαν παιδικές ξέγνιαστες φιγούρες.

Στα κλαδιά του δένδρου, οι έρωτες που σαν φύλλα πέταξαν μακριά.

Πάνω στο βρεγμένο καλοκαιρινό τραπέζι,κουβέντες,συζητήσεις με φίλους.

Κάτω στο χώμα η αγάπη και το πάθος των ξέφρενων νυχτών.

Όλη η ζωή εκεί, να χορέυει σε κάποιον άγνωστο ρυθμό.Μαγευτικό.

Ηρέμησε, χαμογέλασε και έκλεισε τα ματια.

Τάξιδεψε σαν πουλί πάνω απο λειβάδια εικόνων και αναμνήσεων.

Λησμόνησε πρόσωπα και στιγμές.

Ένιωσε ζεστασιά.

Το παράθυρο.

Γεμάτο ήλιο.

Οι ακτίνες, του, δρόμοι για νέες εικόνες, νέους έρωτες και φρέσκες κουβέντες.

Το πρίν και το τώρα, σε απόσταση αναπνοής.

Καληνύχτησε το χθές και έτρεξε έξω,  έτρεξε να βρεί το τώρα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s